Hopp til innhold

Stein Versto

Stein Versto, kulturarbeidar og kunstnar med mangesidig aktivitet som forfattar, musikar, omsetjar og forlagsredaktør.

Stein Versto er fødd i Rauland 30. desember 1957. Han er cand.mag. frå Universitetet i Oslo med faga historie, folkeminne og musikk og har teke forfattarstudiet ved Høgskulen i Telemark (1988). Versto debuterte med novellesamlinga Ho blei borte i trappene (1990) og har seinare gitt ut to diktbøker. Han har òg omsett litteratur, både songtekstar, barnebøker, ein roman og ein operalibretto. Han har sjølv skrive tekstar til ymse artistar. Han er hardingfelespelar og samarbeider både med spelemenn og kvedarar. Og han har skrive om folkemusikk og folkedikting.
Versto har arbeidd som konsulent og redaktør i Litterær avdeling i Det Norske Samlaget (1997–2002) og har vore gjestelærar ved Skrivekunstakademiet i Hordaland (1998) og ved andre kurs i kreativ skriving. Våren 2007 vart han vald inn i Det litterære råd i Den norske forfatterforening, der han er leiar frå 2009.
Noveller
I Ho blei borte i trappene er det fem noveller. Fleire av dei er tilbakeblikk frå ei notid til hendingar i fortida som set noko i sving hos hovudpersonane. I tittelforteljinga gjeld det noko som nyleg har hendt. I «Bestemors hus» kjem ein vaksen mann tilbake til huset han vitja som smågut, og minne og notid går over i kvarandre, slik at ein er både «der» i minnet og «her» i samtida skiftevis og overlappande på ein fascinerande måte.
Dikt 
Diktsamlinga Innfalda tid. Minne (1995) har Versto dedisert til den første kona si, Sigrun Grøstad, som døydde i 1992. Det er eit elegisk prosjekt som krev at ein kan halde stoffet både nær og på avstand samtidig, slik at det personlege ikkje fortaper seg i det private. Dette oppnår Versto ikkje minst gjennom skiftande formspråk. Her er trelinja dikt som står den konsentrerte haikuen nær: «Månelyset sym / over sengeteppet. Som mørke båtar glid me / inn til flytebryggene.» Og her er prosadikt som dekkjer ei tett bokside.
Også Snø i partituret (2000) er ei formmedviten diktbok. Eit samspel mellom tekstar og mellom diktverk og musikk i den førre boka knyter seg her også til religiøs tradisjon, nemleg jødisk kabbalisme, med morsfiguren Aima og ulike eksistenssfærar, og kristen tradisjon. Jødisk og kriste kan til dømes lesast saman i boktittelen og dikta «Langs skinnegangen i Oswiecim» og «Som i eit partitur», der det religiøse, det historiske, kunst og musikk kan verke saman i ei fleirfaldig oppleving.
Song og musikk
Ein viktig plass i forfattarskapen har tekstane til songar framførte av ulike artistar, både gruppa «Bukkene Bruse» og Herborg Kråkevik, men framfor alt Odd Nordstoga. Versto har òg skrive tekstar som kona hans, Berit Opheim Versto, har sunge, såleis til konserten «Ein engel går stilt» (2007). Versto er sjølv spelemann og har samarbeidd med Knut Hamre og andre. Han har skrive om folkemusikk og folkedikting, mellom anna i den perspektivrike artikkelen «Bånsull-magien». I forteljingane «Bestemors hus» og «Vinterventing» er ein stubb av eit eventyr viktig. Som hardingfelespelar gav han i 2011 ut plata Urjen, med slåttar etter Olav og Eivind Groven.
Det er i det heile ein særmerkt eigenskap hos Stein Versto at han gjer så fortenestefull kunstnarleg innsats på mange felt innanfor skriving og musikk.
Kjelder
Olav Bø (red.): Dyret i hagjen. Eventyr frå Agder, i Brynjulf Alver (red.): Norsk eventyrbibliotek, bd. 9. Oslo 1978
Stein Versto: «Bånsull-magien», Dag og Tid 07.08.2009
Stein Versto: «Kva gjer folkemusikken når bestemor er til sals for ein billeg penge?», Spelemannsbladet nr. 1/2008
Peikarar

Først publisert: 01.06.2010
Sist oppdatert: 29.04.2013