Hopp til innhold
X
Innhald

Behandlingavgrensing

Behandlingavgrensing (kortform for «avgrensing av behandling som forlengjer livet»), omgrep som har erstatta «passiv dødshjelp».

Ved behandlingsavgrensing avsluttar legane ei behandling som held oppe livet til ein pasient (til dømes respiratorbehandling eller dialyse), med den følgja at pasienten døyr. Alternativt unnlèt legane å setje i gang ei behandling som forlengjer livet hennar/hans (til dømes hjarte-lunge-redning ved hjartestans eller antibiotikabehandling ved lungebetennelse), med den følgja at pasienten døyr.
Ved behandlingsavgrensing døyr pasienten av grunnsjukdomen sin, sjølv om legane kunne ha halde pasienten i live gjennom aktive medisinske tiltak. Ved aktiv dødshjelp, derimot, døyr pasienten som direkte følgje av eit aktivt medisinsk tiltak. Dette er grunnlaget for det gamle omgrepet «passiv dødshjelp», altså det at legane held seg passive og lèt vere å halde liv i pasienten. Men ein har gått vekk frå dette omgrepet fordi det feilaktig gir inntrykk av eit passivt helsepersonell. Ved behandlingsavgrensing vil ein ofte intensivere lindrande behandlingstiltak.
Behandlingsavgrensing er tillate etter norsk lov, jf. pasientrettslova, og norske legeetiske reglar, og det er omtalt i ein rettleiar frå Helsedirektoratet. Behandlingsavgrensing kan bli sett i verk både for samtykkjekompetente pasientar og for ikkje-kompetente (til dømes pasientar i koma eller med demens). For dei sistnemnde vil eit livstestament vere til hjelp for avgjerda til legane.

Først publisert: 09.07.2012
Sist oppdatert: 01.08.2012