Hopp til innhold

Administrasjonsspråket

Administrasjonsspråket er den målforma ein kommune eller fylkeskommune vedtek å bruke i sin eigen administrasjon. Nemninga må skiljast frå «tenestemål», som er knytt til statsorgan.

Les meir om Administrasjonsspråket

Banning

Banning

Banning er ei form for kraftig kjensleutbrot der det blir nytta tabuord. I norsk språk er banning knytt til religion, medan banning knytt til kropp og sjukdom er vanleg i andre språk.

Les meir om Banning

Dialekt

Dialekt

Dialekt er ein geografisk avgrensa variant av eit språk. Det er gjerne historiske og politiske grunnar til at eitt språksystem blir rekna som språk, medan eit anna blir rekna som dialekt. Det er ein sterk samanheng mellom dialekt og identitet.

Les meir om Dialekt

Frankofoni

Frankofoni (’det å snakke fransk’), omgrep som sidan om lag 1960 er brukt om den fellesskapen (språkleg, kulturelt, politisk og økonomisk) som eksisterer mellom fransktalande område.
Les meir om Frankofoni

Homonym

Homonym (av gresk, eigentleg ’same namn’), ord som har same uttale og/eller skrivemåte som eit anna ord, men ei anna tyding – til dømes bønner (fleirtal av både bønn og bønne), fare (substantiv og verb).
Les meir om Homonym

Hovudformer

Frå 1938 skilde ein i norsk rettskriving mellom hovudformer og sideformer. I bokmål vart skiljet oppheva i 2005, i nynorsk i 2012.

Les meir om Hovudformer

Idiom

Idiom (av gresk idioma, ’noko særmerkt’), omgrep som blir brukt om eit språkleg særtrekk eller det som er særmerkt for eit språk.
Les meir om Idiom

Kaudervelsk

Kaudervelsk (tysk Kauderwelsch, av Kauderer, ’kremmar’, og welsch, ’romansk, italiensk’), eigentleg kremmarspråk, men blir i dag brukt om uforståeleg språk eller kråkemål
Les meir om Kaudervelsk

Konkordans

Konkordans (av seinlatin, eigentleg ’samsvar’, til cor, ’hjarte’), alfabetisk register over alle ord i eit litterært verk med spesifikasjon av kvar i verket ordet opptrer.
Les meir om Konkordans

Konnotasjon

Konnotasjon (av latin), tilleggstyding, særleg om det som meir eller mindre tydeleg ligg i eit ord eller uttrykk utanom den direkte tydinga.
Les meir om Konnotasjon

Korrektur

Korrektur (av latin correctura, ’betring’), det å sjå til at ein sats eller ein reproduksjon samsvarer med originalmanuskriptet eller dei rettskrivingsreglane som gjeld.
Les meir om Korrektur

Lingua franca

Lingua franca (italiensk, eigentleg ’frankisk språk’), opphavleg ei nemning på eit blandingsspråk som var utbreidd i middelhavsområdet i korstogstida.
Les meir om Lingua franca

Læreboknormal

Læreboknormal, den rettskrivinga som tidlegare skulle brukast i lærebøker og i statstenesta. I 2005 fall skiljet mellom læreboknormal og klammeformer bort i bokmål, og i 2012 vart skiljet oppheva også i nynorsk.

Les meir om Læreboknormal

Polyglott

Polyglott (av gresk poly-, ’mange’, og glossa, glotta, ’tunge, tale, språk’), eigentleg mangetunga, altså fleirspråkleg.
Les meir om Polyglott

Sinolog

Sinolog (av gresk Sinai, ’Kina’, og logos, ’ord, lære’), spesialist på kinesisk historie, kultur og språk og på kinesiske forhold.
Les meir om Sinolog

Subjunksjon

Subjunksjon (av latin sub, ’under’, iungere, ’binde saman’), omgrep i språkvitskapen som blir brukt om ord som at, som, dersom, fordi, om.
Les meir om Subjunksjon